Ik herinner me tijden in mijn leven dat alles droog aanvoelde. Als uitgedroogd land onder een genadeloze zon. Ik functioneerde, ik deed wat van me verwacht werd, maar in de stille momenten voelde ik een diepe leegte. Het was niet zomaar verdriet, het was het ontbreken van iets fundamenteels. Een dorst die niets leek te lessen.
Het is vreemd, je kunt alles hebben wat de wereld als succes beschouwt, en je toch innerlijk arm voelen. Ik heb mensen ontmoet wier leven van buitenaf perfect leek, maar wier lach hun ogen niet bereikte. We zoeken allemaal naar die ene bron die niet opdroogt, naar iets dat ons leven gewicht en ware zin geeft. We proberen veel, maar de dorst blijft.
Deze zoektocht is zo oud als de mensheid zelf. Het is een voortdurend heen en weer, een vinden en weer verliezen. De geschiedenis van Israël in de Bijbel staat er vol mee: momenten van diepe verbondenheid met God, gevolgd door fasen waarin ze Hem vergaten en hun eigen weg gingen. Steeds weer belandden ze in dezelfde droogte. Ik herken mezelf daarin.
Wat ik lang niet begreep
Ik dacht dat ik gewoon meer mijn best moest doen. Beter zijn. Positiever denken. Meer presteren. Ik las boeken, probeerde nieuwe routines, maar het was alsof ik een lege put probeerde te vullen met een emmer die zelf een gat had. Het was uitputtend.
De wereld is doordrongen van krachten die aan ons trekken. Je kunt het goed en kwaad noemen, licht en duisternis. Lang heb ik geprobeerd het kwaad en de leegte op eigen kracht te bestrijden. Ik wilde het goede uit mezelf voortbrengen. Maar hoe moet dat als de bron ontbreekt? Het is een geestelijk faillissement als je uiteindelijk vaststelt: uit mij alleen komt niets wat echt leven heeft.
De bittere waarheid is dat we krijgen wat we centraal stellen in ons denken. Wie zich permanent bezighoudt met gebrek, onrecht en de eigen onkunde, diens wereld wordt grijs en zwaar. Wie zegt: "Er is niets hogers, geen zin", die ervaart precies dat. Een wereld zonder genade, zonder hoop. Een wereld die precies zo uitpakt als je haar ziet.
En toen kwam het moment
Voor mij was het geen luide knal. Het was een stil opgeven. Een erkenning van mijn eigen uitputting voor God. Het punt waarop ik ophield het zelf te willen doen en me begon bezig te houden met Degene die van Zichzelf zegt dat Hij het leven is: Jezus Christus.
Ik begon de evangeliën te lezen, niet als een plichtpleging, maar als iemand met dorst. Ik begon met Hem te praten, mijn gedachten, mijn frustratie, mijn leegte voor Hem te brengen. Het voelt vreemd om dit te schrijven, en het moet niet klinken als een simpele formule. Maar er gebeurde iets. Hoe meer ik me met Hem en Zijn woorden bezighield, hoe meer mijn kijk op de wereld veranderde. Op mijzelf.
Jezus zei: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij. (Johannes 14:6)
Hij is het centrum. Hij is de bron. Dit is geen nieuwe esoterische wijsheid, maar de kern van het christelijk geloof. Als je je op Hem richt, je leven door Hem laat vullen, dan vindt er verandering plaats. Niet omdat wij het doen, maar omdat Hij in ons werkt. Het is alsof je een verdroogd zaadje in vruchtbare, bewaterde aarde legt. De groei gebeurt dan vanzelf.
Het is alsof de kleuren helderder worden
Als God een leven binnentreedt, wordt niet ineens alles gemakkelijk. De stormen komen nog steeds. Maar het anker houdt stand. De waarneming van de hele wereld wordt anders, ze wordt doordrenkt van Zijn aanwezigheid. Plotseling zie je niet alleen het probleem, maar ook de hand van God daarin.
Door Hem te zien, worden we veranderd. Het is een proces. Langzaam, maar gestaag worden we heler. We worden sterker, niet uit eigen spierkracht, maar uit een innerlijke vastheid die Hij schenkt. De dankbaarheid voor kleine dingen groeit, omdat we erkennen dat niets vanzelfsprekend is. Het vermogen om lief te hebben wordt dieper, omdat we zelf mogen putten uit een oneindige liefde.
Ineens heeft het zin. De pijn, de vreugde, de relaties, het werk. Alles wordt een plek waar we God kunnen ontmoeten en meer op Hem kunnen lijken. Het leven is niet langer een aaneenschakeling van toevallige gebeurtenissen, maar een weg waarop we door Hem geleid worden. Terug naar de bron.
Een vermoeden van de Schepper
Ik ben zelf geen vader. Toch kan ik me voorstellen dat ouderschap het eigen leven op een heel bijzondere manier verandert: plotseling is er een mens buiten jezelf, die je niet liefhebt vanwege zijn prestaties, zijn successen of zijn gedrag – maar gewoon, omdat hij er is.
Misschien is het alsof een deel van je eigen hart naar buiten treedt. Je draagt verantwoordelijkheid, maakt je zorgen, verheugt je over de kleinste vorderingen en wenst deze mens van harte bescherming, vrijheid en een goed leven. Niet omdat je iets terugverwacht, maar omdat liefde zich daarin toont: in geven, dragen, bevorderen en er zijn.
Als menselijke ouders al zo'n liefde kunnen voelen – hoeveel groter moet Gods blik op ons dan wel niet zijn? Hij ziet niet slechts twee of drie kinderen, maar miljarden mensen. En toch is niemand van ons voor Hem een nummer in een onoverzichtelijke menigte. Ieder mens is gezien, gewild en geliefd.
Dan komt vaak de grote vraag: Als God een liefhebbende Vader is, waarom laat Hij dan zoveel lijden toe?
Ik geloof dat we het onszelf te gemakkelijk maken als we al het zware direct aan God toeschrijven. Het kwaad komt niet van het goede. Geweld, verraad, hebzucht, misbruik, leugen en onverschilligheid zijn niet de uitdrukking van Gods hart. Ze ontstaan daar waar mensen hun vrijheid tegen de liefde inzetten.
Echte liefde zonder vrijheid bestaat niet. Als God ons alleen zo had geschapen dat we automatisch het juiste doen, zou onze gehoorzaamheid geen liefde zijn, maar programmering. Dan zou God geen Vader zijn die relatie zoekt, maar een bevelhebber die elke beweging controleert.
Vrijheid betekent daarom ook dat we nee kunnen zeggen: nee tegen God, nee tegen de waarheid, nee tegen de liefde – en ja tegen egoïsme, macht of vernietiging. Deze mogelijkheid is pijnlijk en heeft gevolgen. Maar zonder deze mogelijkheid zou ook ons ja tegen God niet echt zijn.
Dat verklaart niet elk individueel lijden en neemt niemand zijn pijn weg. Er zijn situaties waarvoor we geen snelle antwoorden hebben. Maar het herinnert eraan dat God niet onverschillig naast het lijden staat en ook niet de veroorzaker ervan is. Hij neemt onze vrijheid serieus, hoewel die Hemzelf kwetst. En Hij blijft desondanks de Vader die niet ophoudt Zijn kinderen te zoeken, te dragen en tot liefde terug te roepen.
Misschien is het met het lijden en het oordeel over God als met een rekening. Terwijl die nog loopt, zien we afzonderlijke posten, verliezen, openstaande bedragen en dingen die op het eerste gezicht geen zin hebben. Maar wat de rekening uiteindelijk echt oplevert, zien we pas als deze is afgesloten – als de dubbele streep is getrokken en onderaan het definitieve bedrag staat.
Zolang onze geschiedenis en de geschiedenis van deze wereld nog niet zijn uitgeschreven, kunnen we geen volledig en rechtvaardig oordeel vellen. We zien slechts fragmenten. God ziet echter de hele rekening: elke pijn, elk onrecht, elke beslissing, maar ook elke liefde, elke bekering en elke stap naar het goede.
Daarom betekent geloof niet lijden bagatelliseren of op elke vraag direct een antwoord hebben. Geloof betekent erop vertrouwen dat God de rekening tot het einde zal afhandelen – en dat uiteindelijk niet het kwade, maar Zijn liefde het laatste woord zal hebben.