Een christelijke filosoof

Mijn naam is Damian Maxson — een pseudoniem dat nauw aansluit bij mijn ware identiteit. Damian, een naam die ik ook buiten de digitale wereld draag, heeft Bijbelse wortels en betekent "de machtige". De achternaam Maxson volgt een Noordse traditie: de voornaam van de vader wordt de achternaam van de zoon. Mijn vader heette Max — en als zijn vierde zoon leek Maxson mij een passende keuze.

Ik ben de jongste van vier broers. Geboren op 19 februari 1973 in Grächen in het Matterdal in Wallis — een prachtig zonneterras midden in de schitterende Zwitserse Alpen, daar waar de Matterhorn staat, de mooiste en beroemdste berg ter wereld. Een paradijs op aarde. En toch ben ik mijn leven lang een diepgaand denker geweest — altijd gericht op wat verborgen ligt tussen de regels.

Mijn moeder heet Anna — en als je in de Bijbelse context blijft, betekent dat: de moeder der moeders. Mijn moeder is inmiddels 90 jaar — en mijn hartewens is haar een serene levensavond te gunnen: zolang God het geeft, mag ze blijven in haar eigen thuis — de plek waar haar hele leven tot rust is gekomen.

Maar voordat je verder leest, moet je weten waar ik werkelijk vandaan kom.

60 sigaretten per dag — een kettingroker. 130 kilo op de weegschaal. Jarenlang dichter bij de alcohol dan bij het levengevende bronwater. Een pornoverslaving — zoals bij zovelen. De suikerverslaving — de meest onopvallende van allemaal, maar op den duur net zo gevaarlijk. En jarenlang op de rand van faillissement, met de afgrond vlak voor mijn voeten. Daarbij ruim 40 jaar erfelijke depressie — een erfenis die ik niet besteld had, maar die toch aan mijn deur klopte. Twee keer heb ik geprobeerd mijn leven te beëindigen. Twee keer heeft God nee gezegd. Toen kwam de beroerte — en ook die heb ik achter mij gelaten.

Er is het verslavingstype. En er is het genietertype. Ik was het verslavingstype — en als je jezelf daarin herkent, weet je waarover ik spreek. Wie zichzelf kent, kan het juiste doen. Wie zichzelf niet kent, vecht tegen de verkeerde vijand. En wie zich eerlijk afvraagt of genot langzaam een behoefte is geworden — ook die is hier op de juiste plek.

Ik zeg dit niet om te shockeren. Ik zeg het omdat het moed vraagt de waarheid over jezelf uit te spreken — en omdat ik weet dat jij misschien hetzelfde kent, maar zwijgt. Deze blog komt niet uit een ivoren toren. Het komt uit de afgrond — en uit de weg die daaruit leidt.

Vandaag sta ik op mijn 53e op een stabiel fundament. Niet omdat ik sterk ben. Maar omdat ik geleerd heb waarop je moet staan. De verslaving is overwonnen. De depressie is overwonnen. Het gewicht is weg. De ketting van de nicotine is gebroken. De alcohol heb ik vaarwel gezegd. Aan de gulzigheid ben ik ontsnapt. De instincten ben ik eindelijk meester. En de angst? Die is een welkome hulp — zij stuurt bij mij helemaal niets meer. In de laatste 12 jaar ben ik jonger geworden — omdat ik dit alles achter mij kon laten en mij vandaag vol kracht en energie voel.

Ik noem mezelf graag een christelijke filosoof — omdat dat begrip mijn onophoudelijke zoektocht naar dieper begrip en mijn geloof het beste beschrijft. Wat ik op deze pagina's deel, zijn geen theorieën. Het zijn littekens die mochten helen — en een weg die ook voor jou openstaat.

En aan het eind blijft er maar één ding over: dankbaarheid. Dank U, Jezus Christus, dat U mij dit alles mogelijk heeft gemaakt. Deze weg is niet mijn werk — het is Uw genade die mij gedragen heeft.

Met dankbaarheid, Damian