Dit onderwerp is, zolang ik me kan herinneren, altijd aanwezig geweest in mijn leven.
Als kind voelde ik me soms al heel verdrietig. Toen ik voor het eerst het Zwitserse kinderliedje "Der Hans im Schneckenloch" hoorde, raakte het me diep, zonder te weten dat dit al een soort van depressiviteit vertegenwoordigde.
Dit liedje gaat over een soort onvrede die in ons mensen aanwezig is. Dat kinderen met zulke gedachten moeten worstelen, is zeer twijfelachtig.
De tekst gaat over een Hans die in een slakkenhuis zit en alles wat hij heeft, wil hij niet, en alles wat hij wil, heeft hij niet. Het is mij een raadsel waarom kinderen zo'n onzin zingen.
Terug naar de depressies. Dit was slechts een korte uitweiding naar de eerste tekenen, waarin ik merkte dat er waarschijnlijk iets niet helemaal normaal was met mij.
De volgende keer was toen ik op televisie een jongen zag die zichzelf wilde doden omdat hij ontevreden was met zijn situatie. Hij wurgde zichzelf en probeerde zijn adem af te snijden. Wat natuurlijk niet werkte.
Nauwelijks gezien, de volgende keer dat iets niet ging zoals ik wilde en ik me ongelukkig voelde, wat deed ik toen? Precies die onzin die ik kort daarvoor had gezien.
Hoe ouder ik werd, hoe beter ik begreep wat er aan de hand was. Ik vermoed dat ik een erfelijke vorm van depressie heb.
Velen in onze familie van vaderskant waren helaas geen zondagskinderen. Iedereen die dit lot deelt, staat bekend om het slikken van extreem veel wondermiddeltjes en pillen, in de hoop dat dit depressieve lijden snel verdwijnt.
Ik zie nog hoe mijn moeder altijd naar me keek als ik iets nieuws probeerde. Een gezond persoon kan dat niet begrijpen. Gelukkig was ik slim genoeg om van de echt sterke middelen af te blijven, omdat ik het haat om afhankelijk te zijn, kwam dat voor mij nauwelijks in aanmerking.
En toch heb ik meer dan 10 jaar gedacht dat antidepressiva de enige hoop waren en dat daarmee het probleem opgelost was.
In werkelijkheid brengen antidepressiva je in een tunnel. Je voelt die onzegbare, irrationele angst niet meer, wat alvast goed is. Helaas mis je dan ook de natuurlijke hoogtepunten die het leven de moeite waard maken. Eenvoudig gezegd, je wordt dan een beetje een onverschillig mens. Je leeft, maar je leeft niet echt. Te veel om te sterven, te weinig om gelukkig te leven.
Op de een of andere manier heb ik de weg uit deze algemeen aanvaarde therapievorm gevonden, zonder dat ik ooit een therapie had gevolgd. De antidepressiva werden me door de huisarts gewoon voorgeschreven, als een medicijn tegen uitslag of ontsteking, dat was het.
Later heb ik me laten vertellen dat psychologen deze medicijnen niet graag voorschrijven, omdat de patiënt dan de therapie afbreekt. Hij wil dan niet meer praten, het probleem lijkt op het eerste gezicht opgelost.
Hoe ouder ik werd, hoe duidelijker de tekenen waren dat ik echt in vlagen depressief werd, en 3-4 keer was het levensbedreigend.
Na de eerste zware depressie, toen ik weer vaste grond onder de voeten had, heb ik zelfs een boekje geschreven, zo overtuigd was ik dat ik voor een groot probleem een belangrijke oplossing had gevonden.
Als ik het boek nu lees, moet ik zeggen dat ik verbaasd ben dat ik dit heb geschreven. Maar op de een of andere manier was de conclusie, gewoon pillen nemen en klaar, mij kort na het afronden van het boek al niet helemaal duidelijk.
Overigens, hier kun je het boek gratis downloaden. Er staat nog steeds veel nuttigs in en dat medicijnen niet het wondermiddel zijn, is inmiddels ook bekender.
Vandaag de dag kan ik gelukkig spreken van zoiets als veerkracht. Maar hoe ben ik daar gekomen? Ik heb na meer dan 10 jaar geen medicijnen meer nodig en ben stabiel. Natuurlijk ben ik nog steeds geen zondagskind bij wie de zon uit elke opening schijnt, maar het gaat heel goed met me en ik ben zeer tevreden.
Suïcidale gedachten zijn zelden meer aanwezig, en als ze er zijn, kan ik ze met een goed gebed wegvegen.
Hoe kom je daar?
Allereerst heb ik, zoals velen in onze familie, alles geprobeerd en het lijkt erop dat ik op de een of andere manier een schot in de roos heb gedaan. Alles wat ik heb geprobeerd, van groene thee tot Omega 3, sint-janskruid tot htp5, serotoninepreparaten, middelen die als voorloper van serotonine gelden, ik ben toch ergens aangekomen.
Het verhogen van eiwitrijk voedsel was een goede stap, net als het aanvullen met rozenwortel. Toen ik steeds meer rozenwortel nam, werd het plotseling veel rustiger. Ik probeerde niet meer elke 3-4 weken met een nieuw middel verlichting te vinden of met welke technieken dan ook het probleem op te lossen.
Vandaag de dag volstaan rozenwortel en gebeden om me stabiel te houden.
Dit is allemaal helemaal niet wetenschappelijk, maar het werkt voor mij en ik ben dankbaar dat ik zo'n stabiel leven kan leiden.
Kortom, depressies en burn-out, wat de vorm is die wordt gebruikt wanneer het in verband met een werkplek wordt gediagnosticeerd, zijn ernstige, gevaarlijke ziekten en vereisen specialisten die met hun ervaring met talloze patiënten goed kunnen helpen.
Indien nodig is men misschien al zo ver dat men eigenlijk niet meer zou moeten aarzelen en naar de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp zou moeten rennen.
Ik vrees echter dat de ziekte zelf dat zal verhinderen. Het zou een eenvoudige oplossing zijn, maar ik heb het zelf nooit gekund.
Bijdrage op YouTube over het onderwerp
Bron: YouTube-kanaal | Glücksdetektiv | Zo worden depressies genezen