Ja, de titel is een beetje afgekeken van de film, met de Nederlandse titel "Groundhog Day" met Bill Murray.
Ik vind dat de film op humoristische wijze de moeilijkheid, de zwaarte van het leven probeert weer te geven. En daar zit veel waarheid in.
De constante herhalingen, het eenvoudige dat steeds weer gedaan moet worden, en de tijd, zoals die gevoelsmatig overkomt – dat is een groot deel van elk leven.
Daarachter schuilt de materie met haar dualiteit. Dualiteit? Wat is dat dan?
Eenvoudig gezegd: plus en min, yin en yang, goed en kwaad, dag en nacht. Alles lijkt zich in ons leven te onderwerpen aan deze wet van dualiteit.
Je zult niets vinden dat geen andere kant heeft. Dat maakt het zo moeilijk; je moet jezelf steeds weer in evenwicht brengen en het midden terugvinden.
Laten we eens iets van het mooiste nemen dat er is.
De liefde. Alles wat je liefhebt, gaat ook altijd gepaard met angst voor verlies. Je kunt niet liefhebben zonder bang te zijn het te verliezen.
Dat is de natuurlijke dualiteit die ervoor zorgt dat we ons altijd bewegen in een krachtenveld tussen twee machten.
De kunst van het leven is om net genoeg meer van de betere kant te hebben, zodat het positief uitpakt, maar niet zoveel meer dat de negatieve kant sterk naar voren komt en de meerwaarde verloren gaat.
Vaak, als je de dualiteit een beetje begrijpt, kun je de mindere kant mentaal wat verzachten en leef je goed. Maar alles moet harmonieus verlopen; het heeft geen zin om je te verzetten tegen de negatieve kant van de dualiteit, want dat creëert weer grotere spanningen en is contraproductief.
Neem nu eens iets heel eenvoudigs als dag en nacht. Korte tijd kun je in het donker leven, maar op den duur wordt de mens er ziek van. Leef je echter een paar uur meer in het licht, dan zal dat, afgezien van positieve effecten, geen negatieve gevolgen hebben.
De dualiteit vind je ook in het hele lichaam, gezondheid en ziekte, tot in de kleinste cellen, die kleine krachtcellen zijn, die op hun beurt weer positief en negatief geladen zijn.
Uiteindelijk weerspiegelt dualiteit een fundamentele wetmatigheid waarop het hele leven is gebouwd.
De oorsprong ligt waarschijnlijk in de oergeschiedenis van goed en kwaad, die in de materie waarin wij ons bevinden, samengekomen is.
Vóór de oergeschiedenis zal er waarschijnlijk maar één kracht zijn geweest en geen dualiteit, aangezien alles wat wij waarnemen, geschapen is, dus opgebouwd. Het kwade vernietigt, het goede bouwt op. Dat is de reden waarom de oorsprong ook goed moet zijn, als je deze logica volgt.
Ook het feit dat het goede zonder het kwade kan leven, terwijl het kwade het goede nodig heeft als gastheer die het kan vernietigen, wil het zichzelf uiteindelijk niet vernietigen of aanvallen.
In Genesis staat geschreven dat Adam en Eva alleen door de vrucht van de verboden boom konden worden zoals God, en dan deze dualiteit konden hebben. Dit heeft uiteindelijk een zelfervaring teweeggebracht die wij nu allemaal doormaken, hier op aarde.
Wat waarschijnlijk ook de diepere reden van alles is. We ervaren alle kanten, staan er helemaal alleen voor en laten hier ons ware gezicht zien. De daden die we dagelijks verrichten, sturen ons in de richting die we op een dag echt zullen gaan.
We worden niet geoordeeld; ik ben er vast van overtuigd dat we onszelf oordelen, met alles wat we doen. Het leven slaat het alleen op, dat is alles.
Als ons uur komt, rijst de vraag: kan mijn ziel, die de opslag vormt, de laatste deur openen of niet? En nog belangrijker: wat en waar is die laatste deur?
In mijn begrip is de laatste deur die tunnel die iedereen beschrijft die bijna-doodervaringen heeft gehad. (Lees hier: zijn bijna-doodervaringen geen hersenspinsels?)
Ik denk dat bij sommigen de tunnel komt, bij anderen gebeurt het gewoon niet. Ze blijven gewoon geblokkeerd in de ruimte, maar begrijpen dan wat er gebeurd is, omdat daar velen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt.
Hoe het dan verdergaat met deze zielen, kan ik ook niet zeggen. Goede mensen gaan echter meestal direct door deze dimensie, die wij niet echt waarnemen, en door de tunnel naar de eeuwigheid, waar alleen het goede toegang heeft.
Al het andere dat geen toegang tot de eeuwigheid zal vinden, bestaat uiteindelijk onder zijn gelijken. Hier op aarde kan ik een dief zijn en mezelf met veel geld als een goed mens voordoen. In de dimensie waar we geen lichaam meer hebben, is zijn gelijke onder zijn gelijken.
Dat is uiteindelijk de straf: we hebben onszelf gebracht waar we nooit wilden zijn. Schurken onder schurken, moordenaars onder moordenaars, het kwaad onderling. Daar kun je alleen maar veel plezier wensen en hopen dat iedereen het probleem begrijpt en nog tijdig de juiste weg kan inslaan.