Het leven is bijna doordrenkt van verslavingen, veel wordt nauwelijks opgemerkt, maar er zijn bijna onmogelijk veel soorten verslavingen.
Te beginnen met de klassieke verslavingen, zoals ontelbare drugs of de maatschappelijk getolereerde zoals alcohol en nicotine, zijn er ook de minder opvallende, zoals de verslaving aan geld, de omgang met suiker, de poging om met allerlei hulpmiddelen aan je gevoelswereld te ontsnappen.
Welke verslaving is nu het ergst, hoe kun je verslavingen bestrijden, hoe word je weer vrij?
Ik zou zeggen, de impact van de verslaving bepaalt hoe erg die is.
Dit is echter niet eenvoudig te classificeren, aangezien verslavingen altijd effecten hebben naar binnen en naar buiten. Afhankelijk daarvan zijn de schades ook verschillend.
Om te begrijpen wat wordt bedoeld, hier kort een voorbeeld.
Naar binnen toe is heroïne zeer destructief, naar buiten toe zijn familieleden getroffen, uiteindelijk heeft de verslaving gevolgen voor een beperkte kring.
De verslaving aan geld, naar binnen toe heeft die op het eerste gezicht geen negatieve gevolgen, naar buiten toe worden veel mensen erdoor getroffen, afhankelijk van hoe de verslaafde zich gedraagt, kunnen duizenden mensen op het bestaansminimum kruipen en de verslaafde vult zijn zakken en wentelt zich in rijkdom en succes. Hij wordt maatschappelijk zelfs bewonderd, niemand stoort zich eraan dat deze persoon dagelijks andere mensen uitbuit om zijn verslavingshonger te stillen.
Uiteindelijk bepaalt de aangerichte schade de gevaarlijkheid.
De verslaving aan macht is nog veel erger, dat heeft de mensheid veel ongeluk en een zeer slechte reputatie opgeleverd. De geschiedenis is vol van zulke mensen en momenteel ziet het er in het Oosten niet bepaald goed uit, in het Westen wordt democratie een show, in het Oosten gebruikt men digitalisering voor controle, dan kun je bang en benauwd worden van wat er allemaal nog mogelijk is. Ik vind dat altijd pervers: Eén mens of een handvol mensen beslist over miljoenen mensen.
Ook de omstandigheid, hoe gevaarlijk een verslaving wordt geacht, maakt het gevaar uit.
Suiker is daar een goed voorbeeld van. Kinderen worden er letterlijk aan verslaafd en elk bedrijf dat zijn product goed en veel wil verkopen, stopt gewoon een extra portie suiker in zijn aanbod en het loopt.
Het resultaat van deze verslaving zie je inmiddels overal, het ergst bij kinderen die op 10-jarige leeftijd al leverwaarden hebben als alcoholisten en overgewicht dat alle voorstellingen te boven gaat.
In de maatschappij is dit probleem echter al zichtbaar geworden en het is te hopen dat de maatregelen tegen suiker gestaag blijven toenemen.
Zoals het altijd is met verslaving, niet iedereen reageert er hetzelfde op.
Degenen die het geluk hebben dat hun verslavingscentrum in de hersenen minder reageert op substanties, kunnen praktisch alles met mate doen, anderen gaan ten onder als ze maar een deel hetzelfde zouden doen.
Waarom is dat zo? Vermoedelijk is dat genetisch bepaald, zoals het vermoedelijk ook bij depressies is, hoewel hier andere mechanismen aan het werk zijn.
Hoe word je weer vrij van verslavingen?
Het beste, net als bij depressies, met hulp van specialisten die je door middel van gesprekken en begeleiding kunnen helpen de verslaving met een uiteindelijk nultolerantiestrategie op termijn kwijt te raken.
Verslaving verstaat maar één taal: Nee, vandaag niet, een beetje of alleen vandaag, dat is bij verslavingen gedoemd te mislukken of kan het probleem alleen maar verergeren.
Ikzelf heb zo alcoholisme en een zeer sterke nicotineverslaving achter me gelaten. Ik rookte 3 pakjes sigaretten, dronk 3 keer per week zeer veel en had lange tijd nodig om weer vrij te zijn.
Het afkomen van de nicotineverslaving heeft me 3 pogingen gekost en uiteindelijk meer dan 2 jaar geduurd, totdat ik merkte dat mijn hoofd nu vrij is.
Wat ook belangrijk is, ben jij het verslavingstype? Als je eenmaal een verslaving met de nultolerantiestrategie echt achter je hebt gelaten, blijft een verslavingsgeheugen als een geschenk een heel leven aanwezig.
Een paar glazen rode wijn, een paar gezellige sigaretten en de hele toestand komt terug, sterker dan ooit tevoren, je hersenen zullen dan zeggen, geweldig, de megastof is weer beschikbaar, nu pakken, voordat hij weer weg is.
Dat is ook de reden waarom je uiteindelijk een nultolerantiestrategie moet hanteren. Voor een duidelijk nee heb je snel de kracht. Een ja-nee laat je niet los van de verslaving en een beetje of minder is een constante strijd met de verslaving, die iemand met het nee niet zo sterk hoeft te voeren.
Mijn tip! Scheid omgeving en verslavingsgedrag en probeer zo snel mogelijk tot nul te reduceren. Daarna is het een kwestie van volhouden totdat de hersenen het verslavingsgeheugen afleggen.