Ik ben geschokt, het is voorbij. Het was zo heerlijk, zo prachtig, een afwisselende tijd, zoals ik nog nooit in mijn leven heb meegemaakt. Wat heb ik ervan genoten. Wat houd ik nog steeds van haar.
Maar de tijd van de waarheid is ook aangebroken. De nuchterheid van het leven. Veel is niet heerlijk, afwisseling kan ook stressvol zijn.
Als je je partner leert kennen, komen er dingen naar boven waar je niet op voorbereid was. Niet alleen de partner heeft deze diepten, ook jijzelf wordt je plotseling bewust van wat er allemaal nog in je sluimert.
Ik wil alleen nog terug naar de veilige haven. Ik ben maanden op volle zee geweest, heb veel gezien en geleerd, ben erg dankbaar, maar nu is het tijd om het schip weer klaar te maken en misschien over een paar jaar de wereld opnieuw te bereizen. Op dit moment zijn rust en concentratie het momentum, alles wat telt.
Ik heb mijn Vader bedankt voor alles, ik heb Hem om vergeving gevraagd dat het mij niet mogelijk was deze relatie voort te zetten, ik heb mij verontschuldigd voor alle fouten die zijn gebeurd en dat ik met een van Zijn dochters niet verder door het leven kan gaan.
En toen gebeurde het, hoor ik niet ineens de woorden: Ik ken haar niet.
Ongelooflijk, zij, die elke dag bad, zoals ik nog nooit iemand zo heb zien bidden.
In mijn gebed zegt de Geest die ik waarneem, ik ken haar niet.
Hoe indrukwekkend, is die zin voor mij gewoon belangrijk, vanuit mijn perspectief?
Ik hoop het beste voor haar en dat het haar goed zal gaan.
Mijn gebed baart me echter wel wat zorgen om haar.
Bedankt voor de gezamenlijke tijd. Mogen we beiden snel vrij worden en het de volgende keer beter doen.