Een van de belangrijkste vragen die mensen zich kunnen stellen. Hoe zit het met het antwoord?
In de digitale wereld waarin we leven, kunnen we tegenwoordig zoveel leren over bijna-doodervaringen van talloze mensen. De informatie die we inmiddels hebben, is uitgebreid en deels al goed onderzocht.
Ik herinner me nog dat ik 13 jaar oud was. Op dat moment had ik deze vraag voor mezelf al kunnen beantwoorden. Bij toeval zag ik op de Oostenrijkse televisie een reportage van een journalist die een bijdrage over dit onderwerp had gemaakt.
In een ziekenhuis, ik weet niet meer precies welk, werd verteld over een meisje dat een ongeluk had gehad en met spoed geopereerd moest worden. Het meisje was gedurende de hele tijd met haar bewustzijn niet aanwezig. Later in de therapie maakte het meisje tekeningen van haar spoedoperatie vanuit vogelperspectief, dus van bovenaf, alsof ze aan het plafond zweefde. Het aantal aanwezige personen klopte, de omgeving, alles klopte.
Hoe kon dit meisje weten hoeveel mensen aanwezig waren en de situatie zo nauwkeurig in een tekening weergeven?
Het werd me duidelijk dat buitenlichamelijke ervaringen mogelijk moeten zijn en dat we dus ons lichaam kunnen verlaten en dat er meer moet zijn.
Later verdiepte ik me meer in dit fenomeen en hoe meer ik erover te weten kwam, hoe zekerder ik was: het gaat verder.
Maar we mogen de kritiek hier niet vergeten. Er wordt vaak gezegd dat het slechts een mechanisme van de geest is, dat tijdens het stervensproces een soort voorziening heeft, waarbij stoffen vrijkomen en je dan natuurlijk en zonder angst en pijn kunt sterven. In principe een volkomen normaal proces dat helemaal niets te maken heeft met een leven na de dood. Men heeft zelfs al bepaalde gebieden in de hersenen gestimuleerd en zo een bijna-doodervaring opgewekt.
Mooi en aardig, zou eigenlijk kloppen, maar men vergeet simpelweg dat de informatie die de betrokkenen hebben gedeeld, alleen buiten het lichaam, dus vanuit een ander perspectief, waarneembaar was.
Er zijn talloze beschrijvingen, van gereedschap dat was gebruikt en weer in de la was verdwenen, tot personen, gesprekken, enzovoort.
Nuchter beschouwd, kun je alleen maar tot de conclusie komen dat er meer is, zoiets als een leven na de dood.
Als je luistert naar experts die zich veel met dit onderwerp bezighouden of artsen die dergelijke informatie rechtstreeks van patiënten hebben ontvangen, merk je snel hoe overtuigd al deze mensen zijn.
In Amerika wilde een arts heel intelligent zijn en dit onderwerp voor eens en voor altijd met een studie aanpakken.
Er werden net onder het plafond afbeeldingen geïnstalleerd, die alleen van bovenaf te zien waren. Als iemand zo'n ervaring had, moest hij kunnen zeggen welke afbeeldingen daar waren gemonteerd.
De studie werd lange tijd niet afgerond, men hoopte waarschijnlijk snel te kunnen zeggen dat er geen resultaten waren. Na lange tijd zei men simpelweg dat er nog verder onderzoek moest worden gedaan, de algemeen geldende ideeën over wanneer een mens dood is, moesten nog beter worden onderzocht.
Hoe dat dan verdergaat en hoe het er daarna uitziet, is dan alleen speculatie, maar ook zeer interessant en belangrijk.
Bijdrage op Youtube over het onderwerp
Bron: Schweizer Fernsehen | DOK | Blicke ins Jenseits