Er wordt veel gesproken over gebed en de hoop die ermee gepaard gaat.
Maar of gebed echt helpt en waarom, daarover lees je nergens echt iets.
Ik heb hierover een gedurfde theorie ontwikkeld. Zoals zo vaak is het moeilijk te onderscheiden: is het nu de Heilige Geest en dus de waarheid, of komt het enkel voort uit de verwarring van onze geest en de bijbehorende kanalen?
Misschien begin ik bij de basis. We leven in 3 dimensies met 5 zintuigen. Dat wil zeggen, we nemen met onze ogen, handen, neus enzovoort onze omgeving waar in 3 dimensies: rechts, links en naar boven, evenals naar beneden.
Maar we nemen nog een dimensie niet waar met onze ogen en oren, en toch is die er.
Sommige mensen kunnen voelen dat er meer is, sommigen zien vreemde dingen, maar de meesten van ons leven uitsluitend in de 3 normaal waarneembare dimensies.
Wat heeft dit alles nu te maken met de werking van gebeden?
Ik moet helaas nog verder uitweiden.
De mens verlaat, wanneer hij sterft, zijn lichaam en gaat over in deze dimensie. Deze dimensie wordt direct na het overlijden, zodra het lichaam niet meer goed kan functioneren, waargenomen.
Op dit punt bevindt men zich dan ofwel voor korte tijd, totdat men naar huis kan, naar de eeuwigheid, of men blijft daar hangen, omdat men niet verder kan.
De beroemde tunnel en het witte licht zullen voor sommigen gewoon niet komen.
Welke conclusies kunnen we hieruit trekken? Dat alles wat in deze dimensie voor ons onzichtbaar is, verloren geesten zijn en geenszins betrouwbare figuren. Pure zielen worden direct naar huis geleid. Ik vraag me dan af: wat gebeurt er met de rest?
Wat u hier leest, hoeft u geenszins te geloven, maar mocht u ooit op het punt komen dat u echt begrijpt en weet dat er meer bestaat, dan is wat ik schrijf toch zeer belangrijk.
Niet alles wat tussen hemel en aarde is, is goed. Integendeel, eerder gevaarlijk en manipulatief.
Zielen dus, waarvoor een reden is waarom ze zijn waar ze zijn. Hun substantie was niet meer genoeg gelijk aan het goede en ze konden, omdat ze een gevaar vormen voor het goede, dat ze op aarde ook volledig hadden uitgeleefd, nu geblokkeerd zijn, aangezien de eeuwigheid, ons thuis, vrij is van kwaad.
Deze geesten zien ons wel en kennen de waarheid; daar hoef je niet meer te discussiëren over het bestaan van een leven buiten een lichaam. Ze weten ook dat de weg naar de eeuwigheid voor hen versperd is, dat ze als het ware alles hebben verspeeld. Het enige wat hen rest, is zoveel mogelijk schade aanrichten.
Nu is ze eruit, de theorie: een dimensie boven ons heerst het kwade, de goeden zijn allang weg en wij hier kunnen blindemannetje spelen en weten helemaal niet wat ons overkomt.
Nu kan ik eindelijk uitleggen wat gebed precies inhoudt.
Als er tussen de hemel en ons nog verschillende niveaus zijn en deze vol zijn met boze geesten, dan is de verbinding van ons naar de hemel zwaar belast, soms zelfs maximaal geblokkeerd.
Gebed creëert een verbinding met thuis, verbindt ons met onze oorsprong. We richten ons dan op het goede. Geesten houden niet van deze verbinding. Zij houden eerder van gelijkgestemden of beschadigde, defecte mensen, mensen die toch al genoeg hebben.
Wie echt van harte veel bidt en een goede verbinding heeft met thuis, met zijn Schepper of Jezus, die is veel minder belast, omdat hij in principe vrij is. Boze geesten houden namelijk niet van positieve, goede mensen, geen succesvolle mensen. Ze vallen liever mensen aan die toch al aan de afgrond staan, om hen nog de laatste duw naar de ondergang te geven of hen stap voor stap in hetzelfde verderf te storten.
Dat zal ook de reden zijn dat degenen die al veel hebben, nog meer ontvangen, en degenen die al arm zijn, steeds armer worden.
Gebed reinigt onze directe omgeving en opent de verbinding met onze oorsprong. Dit werkt eenvoudig en snel, maar vereist een zekere continuïteit, omdat de verbindingskwaliteit afneemt als je niet af en toe bidt.
Ik stel me dat zo voor: een geest denkt, ach jee, nu bidt hij, en trekt zich terug, omdat gebed hem irriteert en hij eigenlijk liever iets naar zijn smaak heeft. Hij zal pas terugkomen als hij niet meer geïrriteerd wordt, als we ons weer slecht voelen en klagen, dan is hij er weer. Zo voelt hij zich prettig, dat is wat hij wil, dat het steeds slechter met ons gaat.
Ik heb het zelf meegemaakt: ik was maximaal depressief, schreeuwde naar de hemel en de depressies waren twee dagen lang als weggeblazen.
Maar na twee dagen was het weer zoals voorheen. Ik begreep toen helaas niet dat het belangrijk is om niet slechts één keer te schreeuwen, maar om voortdurend te bidden. Welk medicijn op deze aarde kan ons zonder bijwerkingen en verslavingen een ziekte ter plekke voor twee dagen wegnemen?
Juist, geen enkel. Ik wil nu echter niet zeggen dat depressies boze geesten zijn, maar de kracht en de kwaliteit van onze gebeden kunnen enorm veel bewerkstelligen.
Ik haatte het vroeger als iemand zei: "Wat, je bent depressief, je moet gewoon meer bidden of je bidt te weinig." Het leven heeft me echter iets anders geleerd. Gebed is het sterkste wapen voor ons leven. Depressiviteit kent vele vormen en antidepressiva zijn een poging van mensen om zich te verdedigen, wat ook geen echt duurzame oplossing biedt.
Gebed kan een veerkracht creëren, je zou het nauwelijks geloven als je het niet zelf ervaart.
Mijn gedurfde theorie komt precies hiervandaan. Ik vroeg me af: hoe kan een ziekte zomaar twee dagen verdwijnen en dan plotseling weer terug zijn? Welk mechanisme is daar aan het werk?
Mijn interesse in bijna-doodervaringen en mijn ervaringen met depressies, evenals mijn geloof en gebeden, hebben me tot deze conclusies gebracht.
En tot slot nog dit: bijna-doodervaringen zijn echt, geen hersenspinsels. Tegenwoordig zie je zoveel getuigenissen. Het kamp dat altijd zegt dat het hallucinaties zijn, negeert altijd het punt dat mensen die over zulke ervaringen vertellen, dingen en omstandigheden waarnemen die men alleen vanuit een positie buiten het lichaam kan zien.
Dergelijke verslagen zijn er inmiddels wereldwijd talloos.